Στον και για τον Φίλο μου Αντρέα...,
που μέρες τώρα προσπαθώ να διαχειριστώ αυτό που συνέβη...
Διάλεξα τις φωτογραφίες που είναι "μόνο για ρομαντικούς"
και ας με συγχωρήσουν τα κορίτσια του, που είμαι βέβαιη πως δεν έχουν ανάγκη τις δικές μας αναρτήσεις, αφού γνωρίζουν πολύ καλά τι ήταν εκείνες για κείνον...
09.07.2014
Και παίχτηκε η τελευταία πράξη… Ήμαστε όλοι εκεί ή τουλάχιστον όλοι… Και κοιταζόμαστε και περιμέναμε να πει κάποιος πως ήταν ένα κακόγουστο αστείο… Και δεν ήταν, γιατί κανείς δε γελούσε… Οι πανέμορφες και πολυαγαπημένες κόρες σου πέφταν από αγκαλιά σε αγκαλιά, γνωστών τους και αγνώστων, ζαλισμένες από τον πόνο κι από το ξαφνικό που τους συνέβη… Η λατρεμένη σου αδελφή απαρηγόρητη προσπαθούσε να δείχνει ψύχραιμη… Κι εμείς οι φίλοι σου αγκαλιαζόμαστε με δάκρυα και αναφιλητά και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι μας συγκέντρωσες όλους μαζί, όλους γύρω σου γιατί; Για να σου πούμε το στερνό αντίο;;;
Από πότε σε γνωρίζω, ούτε που θυμάμαι, διότι από τότε που ανακαλώ τη μνήμη μου, από τα παιδικά μου χρόνια, εκεί, στην αγαπημένη μας Αφρική, στην λατρεμένη μας Αντίς Αμπέμπα, στην αξέχαστή μας Αιθιοπία, είστε οικογενειακώς παρόντες!!!
Ο ωραίος του σχολείου! Ε καλά, μην το παίρνεις και πάνω σου! Είχαμε ωραία παιδιά! Ένας από τους ωραίους, λοιπόν! Μόνο που εσύ δεν «άλλαξες». Παρέμεινες ωραίος, παρέμεινες όμορφος, γιατί αυτό εξέπεμπε η ψυχή και η προσωπικότητά σου!
Περάσαν χρόνια κι εσύ εκεί, με το χαμόγελο, με την τεράστια υπομονή και ο μόνιμος «καβγάς» μας. Αναρωτιόμουν και πολλές φορές σε είχα ρωτήσει:
- Δε νευριάζεις ποτέ σου; Δεν έχεις νεύρα μέσα σου;
Και η απάντησή σου, εκείνο το αφοπλιστικό χαμόγελο!!!
Οι ζωές μας, για κάποιον άγνωστο λόγο, είχαν μια παράλληλη πορεία. Ήξερες ν’ αγαπάς, ν’ αγαπάς με πάθος. Ήξερες να δίνεις, να δίνεις χωρίς να ξέρει κανείς. Ήξερες να σκορπάς απλόχερα τη χαρά, ειδικά από τότε που ανακαλύψαμε όλοι αυτό το «πράγμα», από τότε που γίναμε κοινωνοί του φατσοβιβλίου. Τα ανέκδοτα, οι γυναίκες «σου» με τα λευκά, μετά με τα μαύρα και τα κόκκινα, οι πανέμορφες γυναίκες της Αιθιοπίας, οι μουσικές σου επιλογές με DJ τον γάτο σου και τα αφιερώματα σε ακούσματα που μας γύριζαν πίσω, σε κείνα τα χρόνια της εφηβείας, στα νιάτα μας!
Νοιαζόσουν για τους ανθρώπους που αγαπούσες, αλλά και για τους άλλους. Ήθελες τους γύρω σου χαρούμενους. Η μουσική, ο μόνιμος σύντροφός σου. Θύμωνες για πράγματα και καταστάσεις και πολλές φορές, ακόμα κι από μένα, είχες παρεξηγηθεί.
Κρατάω φυλαχτό τα μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει και την επιμονή σου ν’ αλλάξω τη φωτογραφία μου κι εκεί «μαλώναμε»…
Είναι δυνατόν να μιλάω για σένα σε χρόνο παρελθόντα; Κι όμως… Και ξέρεις; Πίστευα πως έχω συνηθίσει τους αποχωρισμούς, αλλά έκανα λάθος… Με θύμωσες, με πόνεσες, μου πήρες ένα κομμάτι – το πιο τρυφερό – από τη ζωή μου.
Ποτέ, όλα αυτά τα χρόνια, δε σου είχα πει με λόγια το πόσο σε εκτιμούσα και σ’ αγαπούσα, αλλά αυτό το καταλάβαινες, γιατί το ίδιο εισέπραττα από σένα!
Σε μια από τις τελευταίες σου αναρτήσεις, συνοδευόμενη από πανέμορφες φωτογραφίες τις οποίες κι «έκλεψα» - όπως κάνω όλα αυτά τα χρόνια – είχες γράψει:
«17/6/2014
Σε λίγο ο ήλιος θα μας αφήσει
Στο πέρασμά του για να ξεκουραστεί, θα ζωγραφίσει στον ορίζοντα πανέμορφες εικόνες
Βέβαια αυτές οι φωτογραφίες αφορούν μόνο ρομαντικούς»
Αυτές οι φράσεις σου χαρακτηρίζουν αυτό που ήσουν κι αυτό που θα παραμείνεις να είσαι για όλους εμάς… Τώρα είσαι με τους γονείς σου που λάτρευες, που τους μνημόνευες όλα αυτά τα χρόνια και που είναι τόσο περήφανοι για τα παιδιά τους, εσένα και τη Λίτσα, για την αγάπη που είχατε μεταξύ σας, για το δέσιμο και τη στήριξη ο ένας στον άλλο. Τώρα εκείνη θα πρέπει να μάθει να πορεύεται με τη σκέψη σου και είμαι βέβαιη πως από κει που είσαι θα εξακολουθήσεις να βρίσκεσαι πλάι της, όπως και στα αγγελούδια σου. Όπως είμαι βέβαιη ότι η «θέση» σου δεν είναι αλλού, παρά μόνο στον Παράδεισο, πλάι σε αγγέλους, για να μπορείς κι από κει να προσφέρεις…
Είναι πολύ δύσκολο να πεις «αντίο» σ’ ένα φίλο, σ’ ένα τέτοιο άνθρωπο, σε μία τόση καλοσύνη… Τελικά μένουμε πίσω μόνο οι κακοί, γι αυτό κι έχει ασχημύνει τούτη η ζωή…
ΑΝΤΙΟ, λοιπόν, για την ώρα, Φίλε μου Αντρέα… (6 φωτογραφίες)
που μέρες τώρα προσπαθώ να διαχειριστώ αυτό που συνέβη...
Διάλεξα τις φωτογραφίες που είναι "μόνο για ρομαντικούς"
και ας με συγχωρήσουν τα κορίτσια του, που είμαι βέβαιη πως δεν έχουν ανάγκη τις δικές μας αναρτήσεις, αφού γνωρίζουν πολύ καλά τι ήταν εκείνες για κείνον...
09.07.2014
Και παίχτηκε η τελευταία πράξη… Ήμαστε όλοι εκεί ή τουλάχιστον όλοι… Και κοιταζόμαστε και περιμέναμε να πει κάποιος πως ήταν ένα κακόγουστο αστείο… Και δεν ήταν, γιατί κανείς δε γελούσε… Οι πανέμορφες και πολυαγαπημένες κόρες σου πέφταν από αγκαλιά σε αγκαλιά, γνωστών τους και αγνώστων, ζαλισμένες από τον πόνο κι από το ξαφνικό που τους συνέβη… Η λατρεμένη σου αδελφή απαρηγόρητη προσπαθούσε να δείχνει ψύχραιμη… Κι εμείς οι φίλοι σου αγκαλιαζόμαστε με δάκρυα και αναφιλητά και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι μας συγκέντρωσες όλους μαζί, όλους γύρω σου γιατί; Για να σου πούμε το στερνό αντίο;;;
Από πότε σε γνωρίζω, ούτε που θυμάμαι, διότι από τότε που ανακαλώ τη μνήμη μου, από τα παιδικά μου χρόνια, εκεί, στην αγαπημένη μας Αφρική, στην λατρεμένη μας Αντίς Αμπέμπα, στην αξέχαστή μας Αιθιοπία, είστε οικογενειακώς παρόντες!!!
Ο ωραίος του σχολείου! Ε καλά, μην το παίρνεις και πάνω σου! Είχαμε ωραία παιδιά! Ένας από τους ωραίους, λοιπόν! Μόνο που εσύ δεν «άλλαξες». Παρέμεινες ωραίος, παρέμεινες όμορφος, γιατί αυτό εξέπεμπε η ψυχή και η προσωπικότητά σου!
Περάσαν χρόνια κι εσύ εκεί, με το χαμόγελο, με την τεράστια υπομονή και ο μόνιμος «καβγάς» μας. Αναρωτιόμουν και πολλές φορές σε είχα ρωτήσει:
- Δε νευριάζεις ποτέ σου; Δεν έχεις νεύρα μέσα σου;
Και η απάντησή σου, εκείνο το αφοπλιστικό χαμόγελο!!!
Οι ζωές μας, για κάποιον άγνωστο λόγο, είχαν μια παράλληλη πορεία. Ήξερες ν’ αγαπάς, ν’ αγαπάς με πάθος. Ήξερες να δίνεις, να δίνεις χωρίς να ξέρει κανείς. Ήξερες να σκορπάς απλόχερα τη χαρά, ειδικά από τότε που ανακαλύψαμε όλοι αυτό το «πράγμα», από τότε που γίναμε κοινωνοί του φατσοβιβλίου. Τα ανέκδοτα, οι γυναίκες «σου» με τα λευκά, μετά με τα μαύρα και τα κόκκινα, οι πανέμορφες γυναίκες της Αιθιοπίας, οι μουσικές σου επιλογές με DJ τον γάτο σου και τα αφιερώματα σε ακούσματα που μας γύριζαν πίσω, σε κείνα τα χρόνια της εφηβείας, στα νιάτα μας!
Νοιαζόσουν για τους ανθρώπους που αγαπούσες, αλλά και για τους άλλους. Ήθελες τους γύρω σου χαρούμενους. Η μουσική, ο μόνιμος σύντροφός σου. Θύμωνες για πράγματα και καταστάσεις και πολλές φορές, ακόμα κι από μένα, είχες παρεξηγηθεί.
Κρατάω φυλαχτό τα μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει και την επιμονή σου ν’ αλλάξω τη φωτογραφία μου κι εκεί «μαλώναμε»…
Είναι δυνατόν να μιλάω για σένα σε χρόνο παρελθόντα; Κι όμως… Και ξέρεις; Πίστευα πως έχω συνηθίσει τους αποχωρισμούς, αλλά έκανα λάθος… Με θύμωσες, με πόνεσες, μου πήρες ένα κομμάτι – το πιο τρυφερό – από τη ζωή μου.
Ποτέ, όλα αυτά τα χρόνια, δε σου είχα πει με λόγια το πόσο σε εκτιμούσα και σ’ αγαπούσα, αλλά αυτό το καταλάβαινες, γιατί το ίδιο εισέπραττα από σένα!
Σε μια από τις τελευταίες σου αναρτήσεις, συνοδευόμενη από πανέμορφες φωτογραφίες τις οποίες κι «έκλεψα» - όπως κάνω όλα αυτά τα χρόνια – είχες γράψει:
«17/6/2014
Σε λίγο ο ήλιος θα μας αφήσει
Στο πέρασμά του για να ξεκουραστεί, θα ζωγραφίσει στον ορίζοντα πανέμορφες εικόνες
Βέβαια αυτές οι φωτογραφίες αφορούν μόνο ρομαντικούς»
Αυτές οι φράσεις σου χαρακτηρίζουν αυτό που ήσουν κι αυτό που θα παραμείνεις να είσαι για όλους εμάς… Τώρα είσαι με τους γονείς σου που λάτρευες, που τους μνημόνευες όλα αυτά τα χρόνια και που είναι τόσο περήφανοι για τα παιδιά τους, εσένα και τη Λίτσα, για την αγάπη που είχατε μεταξύ σας, για το δέσιμο και τη στήριξη ο ένας στον άλλο. Τώρα εκείνη θα πρέπει να μάθει να πορεύεται με τη σκέψη σου και είμαι βέβαιη πως από κει που είσαι θα εξακολουθήσεις να βρίσκεσαι πλάι της, όπως και στα αγγελούδια σου. Όπως είμαι βέβαιη ότι η «θέση» σου δεν είναι αλλού, παρά μόνο στον Παράδεισο, πλάι σε αγγέλους, για να μπορείς κι από κει να προσφέρεις…
Είναι πολύ δύσκολο να πεις «αντίο» σ’ ένα φίλο, σ’ ένα τέτοιο άνθρωπο, σε μία τόση καλοσύνη… Τελικά μένουμε πίσω μόνο οι κακοί, γι αυτό κι έχει ασχημύνει τούτη η ζωή…
ΑΝΤΙΟ, λοιπόν, για την ώρα, Φίλε μου Αντρέα… (6 φωτογραφίες)
Η ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος της απλή, καθημερινή. Είναι η ιστορία ενός άνδρα της …..διπλανής πόρτας. Η καταγραφή των συναισθημάτων του, έτσι όπως βιώνονται στην τρυφερή παιδική ηλικία και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα και τις μετέπειτα επιλογές του. Και εδώ εντοπίζεται το πρώτο από μια σειρά στοιχεία που καθιστούν το βιβλίο ξεχωριστά ενδιαφέρον για τον αναγνώστη του. Η συγγραφέας αφηγείται κατά το μεγαλύτερο μέρος την ιστορία από την οπτική γωνία ενός άνδρα. Με δεδομένο ότι το μυθιστόρημα της κυρίας Μαραβέγια παρουσιάζει μια ερωτική ιστορία, η επιλογή της να την καταγράψει περνώντας τη μέσα από το συναισθηματικό φίλτρο της ανδρικής ιδιοσυγκρασίας, κάτι που λίγες φορές συναντάμε σε ερωτικά μυθιστορήματα, όπου το σύνηθες είναι η προβολή της ερωτικής ιστορίας μέσα από το πρίσμα και το συναίσθημα της ηρωίδας της, αυτομάτως την καθιστά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για το αναγνωστικό κοινό.
Η συγγραφέας γράφει όπως μιλάει. Αυτό είναι ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο διαφορετικότητας της γραφής, που γίνεται αντιληπτό από εκείνους τους αναγνώστες που έχουν την αγαθή τύχη να αγγίζουν την καθημερινότητά της. Δεν ψάχνει λέξεις, δεν αναζητά συγγραφικές τεχνικές, δεν «βασανίζει» τα νοήματά της, ψάχνοντας τρόπους να τα καταστήσει κάτι που στην ουσία τους δεν είναι. Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της καθημερινότητάς της, μια γλώσσα απλή, αλλά καθόλου απλοϊκή, ρέουσα αλλά καθόλου τρέχουσα, τρυφερή αλλά καθόλου υπερβολική και ραφιναρισμένη, αφηγείται σαν σε κοινό. Ίσως η θεατρική της παιδεία βοηθά σε αυτό το σημείο να τηρούνται οι θαυμαστές ισορροπίες κατά την αφήγηση, διευκολύνοντας τον αναγνώστη της να πιστέψει πως αφηγείται μόνο γι’ αυτόν, στιγμές – στιγμές αγγίζοντάς τον με το βλέμμα, με την τρυφεράδα της φωνής, με το αόρατο άγγιγμα του χεριού της.
Το ύφος της γραφής λιτό, μαρτυρά αμέσως την προσωπικότητα της δημιουργού, κραυγάζοντας συγχρόνως το επόμενο ενδιαφέρον στοιχείο τούτου του βιβλίου. Την ακρίβεια στις λέξεις, στα νοήματα, στην απόδοση της μυθοπλασίας και των συναισθημάτων που εγείρονται κατά την εξέλιξη της πλοκής και ως το λυτρωτικό τέλος. Η κυρία Μαραβέγια έχει μια μεγάλη αφαιρετική ικανότητα στη γραφή της. Τίποτα περιττό! Τίποτα πέραν του μέτρου, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν επιτρέπει το μέτριο. Σε όλη την έκταση του μυθιστορήματος ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως η αφαιρετική αυτή ικανότητα της συγγραφέως συντελεί στη διατήρηση των λεπτών ισορροπιών ανάμεσα στην εκδήλωση των συναισθημάτων και την αποσαφήνιση των επιλογών των ηρώων της. Και είναι αυτή η αφαιρετική ικανότητα της συγγραφέως που επιτρέπει στον αναγνώστη της να πάρει ακόμα και αντίθετη θέση στην εξέλιξη της μυθοπλασίας, απ’ αυτήν που επιλέγει η δημιουργός για τους ήρωές της.
Η θεατρική παιδεία της κυρίας Μαραβέγια, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι και η εγγύηση για την άριστη σκηνοθετικά τοποθέτηση των ηρώων της σε σχέση με τον τόπο που διαδραματίζονται κάθε φορά τα γεγονότα, καθώς και η λεπτομερής σκιαγράφηση των τοπίων που παρουσιάζονται. Εδώ, ίσως, θα μπορούσε κανείς να «χρεώσει», ας μου επιτραπεί η έκφραση, περισσότερο λυρισμό στο λιτό ύφος της όλης γραφής.
Σ’ αυτό το βιβλίο «… Η αγάπη είναι σαν ένα δένδρο γεμάτο καρπούς. Αλίμονο σ” εκείνον που δεν ξέρει ν” αγαπά. Βλέπει το δένδρο και δεν φτάνει ποτέ, έστω κι έναν καρπό να δοκιμάσει…» Κι ο θάνατος φωτεινός και φιλόξενος μοιάζει…. Στις σελίδες του αποκαλύπτεται και τεκμηριώνεται η ύπαρξη της ανθρωπιάς. Η φιλία, το μέγιστο της ανθρώπινης αξίας. Ο έρωτας, η γενεσιουργός αιτία του «καλού καγαθού» στη ζωή των ανθρώπων. Και εδώ η συγγραφέας τοποθετεί το δίλημμα.
Τι γίνεται όταν ο έρωτας έρχεται λίγο αργά; Όταν οι άνθρωποι έχουν ήδη δρομολογήσει τη ζωή τους δημιουργώντας υποχρεώσεις ; Τι γίνεται όταν στο δίπολο της συντροφικής ζωής παρεμβάλλεται μοιραία το τρίτο πρόσωπο; Ένα πρόσωπο όμως που δεν ορίζεται απλά ως σεξουαλικό αντικείμενο πόθου, αλλά ως βαθύς και αναντίρρητα ανατρεπτικός συναισθηματικός ωκεανός; Τι αποφασίζει κανείς όταν η Ειμαρμένη του επιφυλάσσει την ευλογία του απόλυτου, που όμως περνάει μέσα από τις συμπληγάδες του κοινωνικά αποδεκτού και τον φαρισαϊσμό μιας υποκριτικά κοντόφθαλμης κοινωνικής ψευδοηθικολογίας;
Η συγγραφέας υποστηρίζει πως όταν κανείς αξιώνεται κάτι που πραγματικά αξίζει δεν το χάνει ποτέ, ανεξάρτητα από τις επί μέρους επιλογές του και πάνω σ’ αυτό τοποθετεί τρυφερά το τέλος της ιστορίας της. Το δίλημμα για τον αναγνώστη της όμως παραμένει και μετά το τέλος της ανάγνωσης, μιας και η λυτρωτική κατακλείδα δεν τον απαλλάσσει από τα αναπάντητα ερωτηματικά. Εξάλλου έχει τεράστια σημασία αν χάνεις κάτι χωρίς να το ζήσεις έστω και τρεις μέρες, υποταγμένος στο φόβο, την ανασφάλεια και τη «δήθεν» συμπεριφορά…. Αν το χάνεις, χωρίς να το ζήσεις έστω τρεις μέρες από επιλογή, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα των άλλων στη ζωή σου, ως ισχυρότερο από το δικαίωμα της ίδιας της ζωής σου και της προσωπικής σου αλήθειας…. Ή αν το χάνεις αυτό το ευλογημένο κάτι, από επιλογή, κουβαλώντας όμως μέσα σου για όλη την υπόλοιπη ζωή σου τις ακριβές αναμνήσεις έστω και τριών ημερών, που αξιώθηκες να μεταλάβεις από κοινού, των Αχράντων Μυστηρίων Αγάπης και Αλήθειας εσωτερικής . Πως πορεύεσαι;